Wśród wielu czynników wpływających na stosowaną technologię oraz procesy sortowania istotną rolę odgrywają uwarunkowania prawne i związane z wdrażaną polityką odpadową. Kształtują one ramy, tj. podstawy, cele, kierunki oraz ograniczenia gospodarki odpadami. W najbliższym czasie w tym obszarze w Polsce będą się dokonywać ważne zmiany. Nie wpłyną one zasadniczo na: określone dotychczas cele (poziomy recyklingu, ograniczanie składowania odpadów), czy zasady (np. hierarchia postępowania z odpadami, „zanieczyszczający płaci”). Będą natomiast wpływały na opłacalność i koszty sortowania odpadów (w związku z wdrożeniem systemu kaucyjnego od 1 października 2025 roku). Odcisną również swoje piętno na kształcie systemu gospodarki odpadami (w związku z planowanym w perspektywie kilku lat pełnym wdrożeniem systemu rozszerzonej odpowiedzialności producenta – ROP, w oparciu o projekt ustawy o opakowaniach i odpadach opakowaniowych z 7 sierpnia 2025 r.). Wprowadzane zmiany prawne, w perspektywie kolejnych kilku lub kilkunastu lat, wpłyną również na strukturę i skład strumieni odpadów kierowanych do procesów sortowania. Zadzieje się to na skutek wejścia w życie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/40 z dnia 19 grudnia 2024 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, zmiany rozporządzenia (UE) 2019/1020 i dyrektywy (UE) 2019/904 oraz uchylenia dyrektywy 94/62/WE. Powszechnie akt ten jest określany skrótem PPWR, od angielskich słów Packaging and Packaging Waste Regulation. Zastąpi ono tracącą w sierpniu 2026 r. moc dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych.
Przedmiotem niniejszego artykułu jest rozporządzenie PPWR w kontekście jego wpływu na technologię sortowania odpadów, a także skuteczności i efektywności tych procesów. W związku z tym pojawiają się zasadnicze pytania: jakie będą praktyczne konsekwencje wdrożenia PPWR dla sortowania odpadów opakowaniowych w Polsce? W jaki sposób przewidywane zmiany wpłyną na technologię i efektywność procesów sortowania? Czy rozwiązania przewidziane w PPWR zrekompensują instalacjom sortowania odpadów komunalnych w Polsce skutki wdrożenia od października 2025 r. systemu kaucyjnego oraz brak systemu rozszerzonej odpowiedzialności producenta (ROP)? Jakie znaczenie będzie miało PPWR dla gospodarki odpadami w Polsce?
Jaki jest cel wdrożenia PPWR?
Celem wdrożenia PPWR jest zmniejszenie ilości odpadów opakowaniowych oraz zwiększenie stopnia ponownego użycia i recyklingu opakowań. Ma się to przyczynić do przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym (GOZ). Wdrożenie PPWR wynika z faktu, że 40% tworzyw sztucznych i 50% papieru w Unii Europejskiej wykorzystuje się do produkcji opakowań, przy czym w tym procesie zużywa się znaczną ilość surowców pierwotnych. Opakowania stanowią ponadto 36% masy stałych odpadów komunalnych (wskazano na to w punkcie 2. preambuły PPWR).
Od czego zależy efektywność procesów sortowania odpadów?
Inwestorzy zainteresowani budową lub modernizacją sortowni odpadów komunalnych zwracają uwagę na efektywność procesów sortowania. Jest ona relacją osiąganych efektów do poniesionych nakładów inwestycyjnych. Efektywność taka nie ma charakteru wyłącznie ekonomicznego. Ma ona również, a może przede wszystkim, wymiar środowiskowy – w postaci osiąganych celów związanych z przygotowaniem odpadów do recyklingu. Efektywność ma też wymiar społeczny, odnoszący się chociażby do odpowiedzi na realne potrzeby związane z zagospodarowaniem odpadów, ale nie tylko. Efektywność odnosi się zatem do sensu działania podmiotów gospodarczych.
Tym jednak, co warunkuje i skutecznie motywuje instalacje do sortowania odpadów, jest stabilność ekonomiczna i opłacalność działalności operacyjnej. Zatem możliwość osiągania efektywności sortowania odpadów zależy w pierwszej kolejności od systemu, który określa zasady funkcjonowania rynku i decyduje o motywacji ekonomicznej. Drugim podstawowym czynnikiem wpływającym na efektywność (w tym osiągane cele środowiskowe) jest skuteczność technologiczna procesów sortowania. Jest ona uzależniona od morfologii odpadów kierowanych do przetwarzania oraz jakości technologii zastosowanej do procesów sortowania.
Technologia pozwala odzyskać potencjał zawarty w odpadach
Morfologia określa potencjał surowcowy i ekonomiczny odpadów. Technologia pozwala potencjał ten odzyskać, a następnie poddać recyklingowi. Jednak, aby to nastąpiło, niezbędny jest motywujący do odpowiednich działań mechanizm opłacalności – „motor napędowy” dla całego systemu gospodarki odpadami. Mechanizm taki, w postaci rozwiązań ekonomicznych, może powstać w ramach właściwie skonstruowanego i efektywnego systemu ROP, pozwalającego na powiązanie przemysłu produkcji dóbr i ich konsumpcji z przemysłem bliźniaczym – gospodarki odpadami. Funkcjonujący w danym kraju system ROP jest wyrazem realizacji strategii państwa na tym polu. Zagadnienia z tym związane zostały szerzej przedstawione w artykule pt. „ROP. Czy Polska wykorzysta szansę na stworzenie mechanizmu napędowego dla gospodarki odpadami?”.
W przeciwieństwie do systemu ROP, w ramach którego możliwe jest kształtowanie całego systemu gospodarki odpadami, rozporządzenie PPWR odnosi się do części rozpatrywanych zagadnień związanych z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Z punktu widzenia technologii sortowania odpadów istotne jest, jakie zmiany w morfologii odpadów może spowodować wdrożenie PPWR. Chociaż PPWR nie będzie jedynym czynnikiem o tym decydującym, to niewątpliwie wpłynie ono na jakość i skład, tj. potencjał odpadów. A zatem: jakie wymagania i rozwiązania, które będą kształtowały morfologię odpadów opakowaniowych przewiduje PPWR? Jakie jest znaczenie PPWR dla technologii sortowania i jej skuteczności?
PPWR nie zmienia celów recyklingu odpadów opakowaniowych
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na to, że PPWR nie zmienia celów recyklingu odpadów opakowaniowych (por. art. 6 Dyrektywy 94/62/WE i art. 52 PPWR). Wskazują one na konieczność poddania recyklingowi co najmniej 65% (do końca 2025 r.) i co najmniej 70% (do końca 2030 r.) masy wszystkich wytworzonych odpadów opakowaniowych. Cele recyklingu zostały również określone dla poszczególnych materiałów i wynoszą dla: tworzyw sztucznych 50% (do końca 2025 r.) i 55% (do końca 2030 r.), drewna odpowiednio 25% i 30%, metali żelaznych 70% i 80%, aluminium 50% i 60%, szkła 70% i 75% oraz papieru i tektury 75% i 85%.
Dla osiągnięcia powyższych celów niezbędne są procesy sortowania odpadów opakowaniowych pochodzących z gospodarstw domowych, szczególnie zbieranych selektywnie tworzyw sztucznych. Również sortowanie odpadów zmieszanych będzie miało istotne znaczenie. Chociaż udział opakowań w strumieniu odpadów zmieszanych jest stosunkowo niewielki, to o znaczeniu ich sortowania decyduje duża ilość tych odpadów wytwarzanych ogółem.
PPWR zwraca uwagę na selektywną zbiórkę oraz zdolności sortowania odpadów
W PPWR (preambuła pkt 30 i 46) zwrócono uwagę na kwestię selektywnej zbiórki odpadów oraz konieczność osiągnięcia niezbędnych zdolności w zakresie sortowania, aby zapewnić poddanie zebranych odpadów opakowaniowych przetwarzaniu wstępnemu i wysokiej jakości recyklingowi. Rozporządzenie wskazuje, że selektywne zbieranie odpadów opakowaniowych ma kluczowe znaczenie dla uzyskania wysokiej jakości zbieranych materiałów (zasobów) oraz wysokiej jakości recyklatów. W uzyskaniu lepszej jakości segregacji odpadów u źródła ma pomóc standaryzacja etykietowania i symboli umieszczanych na opakowaniach oraz pojemnikach na odpady (art. 12 i 13). Rozporządzenie podkreśla, że „sortowanie jest jednym z podstawowych kroków w zapewnianiu obiegu zamkniętego opakowań”. Stąd też „należy zachęcać do poprawy zdolności w zakresie sortowania, w szczególności przez innowacje technologiczne, aby umożliwić skuteczniejsze sortowanie, a tym samym lepszą jakość surowców do recyklingu” (preambuła, pkt 65).
Cele recyklingu zwiększają wymagania w zakresie skuteczności sortowania
Technologia sortowania odpadów tworzywowych zbieranych selektywnie w podstawowej konfiguracji obejmuje takie urządzenia, jak: rozrywarka worków, kabina wstępnego sortowania, układ przesiewania (najczęściej sito bębnowe), separatory optyczne umożliwiające oddzielenie tworzyw sztucznych od innych materiałów, a następnie sortowanie poszczególnych rodzajów tworzyw lub innych materiałów (np. papieru), separator balistyczny wspomagający sortowanie tworzyw sztucznych, separatory metali żelaznych i nieżelaznych, kabiny sortownicze umożliwiające kontrolę jakości i doczyszczanie frakcji surowcowych oraz prasa belująca. Jest to podstawowy, powszechnie obecnie stosowany układ technologiczny, który pozwala na skuteczność odzysku frakcji surowcowych na poziomie 40-80% ich zawartości w strumieniu wejściowym, w zależności od rodzaju zastosowanej technologii i prowadzonych procesów sortowania.
Poziom taki, z punktu widzenia wysokich wymagań odnośnie recyklingu odpadów opakowaniowych, może okazać się niewystarczający. Stąd, dla zwiększenia skuteczności procesów sortowania, konieczne może być zwrócenie uwagi na potencjał odsiewanej i pozostawianej bez dalszego przetwarzania frakcji drobnej (stanowiącej kilkanaście procent udziału strumienia odpadów zbieranych selektywnie) oraz zwiększenie skuteczności odzysku frakcji surowcowych z frakcji średnich czy nadsitowej. Sięganie po potencjał surowcowy, który znajduje się w tych strumieniach, w stratach technologicznych, może być konieczne dla osiągania coraz wyższych celów recyklingu. Z drugiej strony, będzie ono uzasadnione przy odpowiednich uwarunkowaniach ekonomicznych.
PPWR wskazuje trzy kierunki dotyczące opakowań
Rozporządzenie wskazuje trzy najważniejsze kierunki, które mają przyczynić się do ograniczenia ilości odpadów opakowaniowych i realizacji celów recyklingu, a jednocześnie będą miały istotny wpływ na procesy ich sortowania. Są to:
- ekoprojektowanie opakowań,
- stosowanie materiału pochodzącego z recyklingu w opakowaniach,
- ograniczanie ilości wytwarzanych odpadów opakowaniowych.
Ekoprojektowanie opakowań i jego wpływ na morfologię odpadów
W PPWR określono zasadę, że wszystkie opakowania wprowadzone do obrotu muszą być zdatne do recyklingu (art. 6). Warunek ten zostanie spełniony, kiedy opakowanie będzie projektowane z myślą o recyklingu materiałów, umożliwiającym wykorzystanie powstałych surowców wtórnych o jakości wystarczającej do zastąpienia surowców pierwotnych. Ponadto PPWR wskazuje, że gdy opakowanie staje się odpadem, może być zbierane selektywnie, sortowane z przeznaczeniem do konkretnych strumieni odpadów oraz poddawane recyklingowi na dużą skalę (PPWR, preambuła, pkt 28 i art. 6).
Możliwość recyklingu opakowań będzie wyrażana w klasach wydajności recyklingu A, B lub C opisanych w tabeli 3 w załączniku II do rozporządzenia. Klasa A to opakowania, których możliwości recyklingu są na poziomie min. 95%, klasa B – min. 80%, klasa C – min. 70%. W przypadku, kiedy możliwość recyklingu opakowania wynosi poniżej 70%, to wg PPWR opakowanie takie jest niezdatne do recyklingu, a jego wprowadzenie do obrotu od 2030 r. będzie zakazane. Ponadto od 2038 r. PPWR przewiduje zakaz wprowadzania do obrotu opakowań klasy C.
Patrząc z perspektywy instalacji do sortowania odpadów komunalnych, regulacja w tym zakresie powinna spowodować zwiększenie udziału odpadów (materiałów) nadających się do recyklingu. Oznacza to większy udział monomateriałów (PE, PP, PET), a mniejszy opakowań kompozytowych i niejednorodnych. Powinna też nastąpić poprawa cech fizycznych opakowań (np. kolor), spadek ilości odpadów problematycznych i trudnych do recyklingu, a w konsekwencji – zwiększenie potencjału odpadów kierowanych do procesu sortowania. Przy danym procesie sortowania powinno to skutkować wyższym poziomem odzysku odpadów i przygotowania ich do recyklingu. Równocześnie powinien obniżyć się udział pozostałych po sortowaniu odpadów resztkowych, które jako frakcja wysokokaloryczna trafiają do produkcji paliwa alternatywnego – RDF. Dzięki bardziej jednorodnym materiałom strumień odpadów powinien stać się bardziej przewidywalny, a skuteczność sortowania w ramach danej technologii powinna być wyższa. Z uwagi na rosnące znaczenie sektora recyklingu, mogą pojawić się jednak dodatkowe wymagania dotyczące procesów sortowania, jak wyższe standardy jakościowe surowca dostarczanego do recyklerów (wyższa czystość i jednolitość materiałowa), konieczność rozpoznawalności materiałów z recyklatu niskiej jakości, które mogą różnić się od materiałów pierwotnych, czy wymagane do oddzielnego wysortowania dodatkowe frakcje surowcowe (wyższy poziom rozsortowania materiałów).
Przy takim scenariuszu zmian opakowań i wpływie na morfologię odpadów opakowaniowych dodatkowego znaczenia nabierze zwiększanie skuteczności technologii i procesów sortowania. Większe znaczenie będzie miała automatyzacja i cyfryzacja procesów sortowania, czy też możliwość zwiększenia wydajności i skuteczności procesów sortowania oraz czystości strumieni wyjściowych.
Stosowanie materiału pochodzącego z recyklingu w opakowaniach
Drugim podstawowym kierunkiem wskazanym w PPWR jest stosowanie materiału pochodzącego z recyklingu w opakowaniach z tworzyw sztucznych. Zgodnie z rozporządzeniem każda część opakowania z tworzywa sztucznego wprowadzanego do obrotu musi zawierać określony, minimalny udział materiału pochodzącego z recyklingu odpadów pokonsumenckich. W zależności od rodzaju opakowań, do 2030 r. minimalna zawartość materiału pochodzącego z recyklingu w opakowaniach jest określona na poziomie 10-35% i rośnie do poziomów 25-65% do końca 2040 r. (art. 7).
Taka regulacja powinna zwiększać zapotrzebowanie na materiały pochodzące z recyklingu, co dla instalacji do sortowania odpadów będzie oznaczać zwiększenie popytu na wydzielane frakcje surowcowe. To z kolei, przy niezmienności innych czynników, powinno przełożyć się na wyższe ceny wysortowanych surowców.
Ograniczanie ilości wytwarzanych odpadów opakowaniowych
Trzecim kierunkiem wskazanym w PPWR, który może mieć znaczenie dla procesów sortowania, jest ograniczanie ilości wytwarzanych odpadów opakowaniowych. Rozporządzenie wymaga, żeby każde państwo członkowskie ograniczyło ilość wytwarzanych odpadów opakowaniowych na mieszkańca w porównaniu z ilością odpadów wytworzonych w 2018 r. o co najmniej: 5% do 2030 r., 10% do 2035 r. i 15% do 2040 (art. 43, preambuła pkt 120). Cele w tym zakresie pojawiają się na tle wzrastającej ilości wytwarzanych odpadów opakowaniowych w gospodarce (por. preambuła, pkt 114). Na chwilę obecną trudno sobie wyobrazić, aby ten trend uległ zmianie, a cele w tym zakresie były realne. Dla ich osiągnięcia niezbędna byłaby drastyczna zmiana trendów i modeli konsumpcji. Nie należy spodziewać się, aby dokonała się ona samoistnie. Dodatkowo PPWR wprowadza ograniczenie dotyczące masy i objętości opakowania: „do dnia 1 stycznia 2030 r. wytwórca lub importer zapewnią, aby wprowadzane do obrotu opakowanie było zaprojektowane w taki sposób, aby jego masa i objętość były ograniczone do minimum niezbędnego do zapewnienia jego funkcjonalności, z uwzględnieniem jego kształtu oraz materiału, z którego jest ono wykonane” (art. 10). Wskazuje się na konieczność zmniejszenia współczynnika pustej przestrzeni, który nie powinien przekraczać 50% (preambuła, pkt 84) oraz na konieczność zmniejszenia zużycia lekkich tworzywowych toreb na zakupy (art. 34).
Redukowanie wielkości opakowań i zmniejszenie zużycia tworzywowych toreb na zakupy może powodować zwiększenie gęstości odpadów oraz wzrost udziału mniejszych frakcji materiałowych. Może to wpłynąć na zwiększenie wydajności linii technologicznych, zwiększenie udziału frakcji drobnych oraz trudniejsze warunki sortowania, szczególnie przy technologiach ręcznych.
Kontrowersje i dyskusje wokół PPWR
Rozporządzenie budzi jednak również kontrowersje i będzie powodować dalsze dyskusje. Rozporządzenie, jako prawo unijne, jest wiążące dla wszystkich krajów Unii Europejskiej i nie uwzględnia uwarunkowań poszczególnych krajów. Jego szczegółowe rozwiązania oraz te, które określać będą kolejne akty prawne wprowadzające je w życie, będą godziły w wielu uczestników rynku. Przykładem tego jest czeski pozew pięciu organizacji i firm odpadowych skierowany w marcu 2025 r. do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej. Chodzi o stwierdzenie nieważności art. 50 PPWR. Pierwsza grupa zarzutów dotyczy systemu kaucyjnego, wskazuje na dyskryminacyjny charakter PPWR w tym zakresie i zagrożenie szkodą finansową. Zdaniem skarżących, nowe przepisy mają faworyzować producentów i organizacje odpowiedzialności producentów, którym przyznaje się wyłączny dostęp do cennych surowców wtórnych, w szczególności PET, aluminium i metali. To, zdaniem wnioskodawców, zakłóca konkurencję i dewaluuje wcześniejsze inwestycje sektora recyklingu. Obowiązkowy system kaucji koncentruje kontrolę nad materiałami nadającymi się do recyklingu w rękach wąskiej grupy podmiotów. Skarżący, w wyniku tych rozwiązań, stracą źródło przychodów i zwrot z przeprowadzonych inwestycji, które zostały dokonane na wcześniejszych zasadach, co z kolei narusza zasady wolnej konkurencji i równych szans na rynku wewnętrznym Unii Europejskiej (UE)1.
Skarga czeskich podmiotów wynika stąd, że Czechy mają własną, niezależną strategię realizacji celów opartą na wcześniejszych regulacjach (dyrektywach). Skarżący zwracają uwagę, że Komisja Europejska niesłusznie deleguje na poziom UE decyzję w sprawie technicznych środków osiągnięcia celów dotyczących obowiązkowej kaucji, chociaż państwa członkowskie mogłyby osiągnąć wyniki niezależnie. Wprowadzenie arbitralnego rozporządzenia uniemożliwia dalszą niezależną realizację ustalonych celów oraz sposobów ich realizacji określonych na szczeblu krajowym. Odnosi się to również do drugiej grupy zarzutów, które dotyczą ignorowania wcześniej wynegocjowanych przez Republikę Czeską wyłączeń dla celów recyklingu aluminium. Również w tym obszarze Czesi mają własną i indywidualnie uzgodnioną z UE ścieżkę realizacji celu. PPWR arbitralnie pomija wynegocjowane wyłączenie, naruszając w ten sposób zasadę pewności prawa, zaufanie do procesu negocjacji UE i tworząc chaos prawny1.
Czy ambitne cele i standardy PPWR są możliwe do realizacji?
Celem tego artykułu nie była szczegółowa analiza PPWR i kompleksowa ocena jego wpływu na gospodarkę odpadami. Dokument ten jest bardzo obszerny, a poza wskazaniem podstawowych kierunków dotyka również wielu szczegółowych i dyskusyjnych zagadnień, które będą budziły kontrowersje.
Ambitne cele oraz arbitralnie narzucone sposoby ich realizacji, a także konieczne do opracowania i wdrożenia szczegółowe kryteria dotyczące m.in. projektowania opakowań, zgodności z klasami wydajności recyklingu, sposobów oceny tej wydajności, metodologii obliczania wskaźników realizacji celów i innych regulacji wykonawczych, będą wywierać dodatkową presję na branżę odpadową. W związku z tym pojawiają się pytania o ogólną, a także technologiczną możliwość osiągnięcia tak wysoko postawionych celów i standardów, wdrożenia oraz kontroli rozbudowanych systemów, a także o związane z tym koszty i źródła ich finansowania.
PPWR – szanse i wyzwania na tle braku systemu ROP w Polsce
PPWR wymaga stosowania rozwiązań, które będą wdrażane w perspektywie dłuższego okresu, odpowiednio do celów i wskaźników określonych na lata 2030–2040. Nie zawiera jednak rozwiązań, które zrekompensują instalacjom do sortowania odpadów kosztów, jakie te poniosą w związku z wprowadzeniem systemu kaucyjnego w Polsce od października 2025 r.
Omawiane rozporządzenie może generować określone szanse dla instalacji do sortowania odpadów w postaci zwiększenia potencjału odpadów i poprawy warunków rynkowych (wzrost cen za wysortowane surowce wtórne). Jednocześnie jest też źródłem nowych wyzwań związanych z dostosowaniem układów technologicznych, modernizacji sortowni i koniecznością zwiększenia skuteczności sortowania. Wyzwania te należy postrzegać w kontekście deficytu infrastruktury technologicznej w skali kraju, jak również niedostosowania istniejących układów technologicznych do potrzeb. Występujące bariery natury administracyjnej i prawnej nie pomagają w sprawnym przygotowaniu i prowadzeniu inwestycji. Instalacje do sortowania, które mają odegrać ważna rolę w recyklingu odpadów, zostaną ekonomicznie osłabione na skutek wprowadzenia systemu kaucyjnego. Otoczenie rynkowe i ekonomiczne jest niestabilne dla działalności operacyjnej i planowania inwestycji. Nie funkcjonuje ROP, który mógłby, a nawet powinien stabilizować warunki ekonomiczne i pełnić funkcję motywacyjną dla budowania czy rozwijania infrastruktury technologicznej sortowania i recyklingu odpadów, pozwalającej na osiąganie wyższych poziomów realizacji celów w tym obszarze. W konsekwencji rosną i prawdopodobnie w dalszym ciągu będą rosnąć opłaty za zagospodarowanie odpadów dla mieszkańców.
Realizacja celów gospodarki odpadami wymaga funkcjonowania spójnego systemu
Realizacja celów gospodarki odpadami wymaga sprawnie działającego systemu, począwszy od projektowania i produkcji dóbr i ich opakowań, zbierania odpadów, ich sortowania i recyklingu, opartego na współpracy między tymi sektorami. Do tego niezbędne jest funkcjonowanie mechanizmu finansowania i motywowania poszczególnych podmiotów, tj. części tego systemu, do odpowiednich działań. Wskazuje na to również PPWR, w którym wielokrotnie podkreśla się konieczność stosowania zachęt, czyli rozwiązań motywujących do określonych zachowań. Dotyczą one m.in. modulacji opłat związanych z rodzajem opakowań wprowadzanych na rynek (preambuła, pkt 28), zwiększania zawartości materiału pochodzącego z recyklingu w częściach opakowań (pkt 42), stosowania opakowań wielokrotnego użytku (pkt 63) czy zdolności w zakresie sortowania (pkt 65).
Wdrożenie właściwego systemu ROP pozostaje priorytetem dla gospodarki odpadami w Polsce
Dlatego PPWR nie zastąpi systemu ROP, który jest systemem finansowania gospodarki odpadami i ekonomicznego motywowania poszczególnych podmiotów, (producentów wprowadzających opakowania na rynek, gmin odpowiadających za zbiórkę odpadów, instalacji, od których zależy skuteczne ich sortowanie czy recyklerów) do odpowiednich decyzji i działań. Rozporządzenie jest zbiorem rozwiązań (aplikacji), których zastosowanie zakłada istnienie takiego systemu, stworzonego odpowiednio do krajowych potrzeb i uwarunkowań. Na pełne wdrożenie ROP polskie instalacje będą czekały jeszcze kolejnych kilka lat, co oczywiście jest sytuacją niekorzystną. Pod szczególną presją będą instalacje komunalne. Z jednej strony dla realizacji rosnących celów i określonych w PPWR rozwiązań niezbędne będą lepsze, tj. skuteczniejsze (i bardziej kosztowne) systemy zbiórki oraz nowe technologie sortowania i recyklingu odpadów. Z drugiej strony możliwości ich finansowania są ograniczone, a ponadto nie ma obecnie zapewnionego zasilania finansowego dającego stabilność ekonomiczną i opłacalność działalności operacyjnej instalacji.
Kluczem do sukcesu będzie ekonomiczne powiązanie produkcji i konsumpcji dóbr z gospodarką odpadami (zob. „ROP. Czy Polska wykorzysta szansę na stworzenie mechanizmu napędowego dla gospodarki odpadami?”).
Źródło:
- Česká žaloba na PPWR: kritika povinného zálohování i dopadů na systém třídění, www.obaly21.cz, dostęp: 14.08.2025.
Artykuł został również opublikowany w serwisie sozosfera.pl.
